neler de yazmışım..
hep yanlıs tercıhlerle hayatı kendıne dar etme basarısını gosterdım ben, her yanlısta dogruyu tam kestıremesem de bıselerın yolunda gıtmedıgını bıle bıle devam ettım.. ınatcıyım ya.. mucadeleyı de severım... sonuna kadar gıtmeyı severım.. ben elımden gelenı yaptım ama olmadı demek huzur verır bana.. yani verirdi ... sonra... zamanla insanların adilikleri, basitlikleri gariplikleri uyumsuzlukları, bencillikleri ile karsılastıkca dogrularım elimden kaydı gitti.. bi bosluga dustum.. biseyleri dogru kabul edebilmeli insan.. ben gerceklerı kabul etmekte ınanılmaz aptallık sergıledim hep.. hatta etmedım de :) .. kılıflar buldum bi güzel ... yok o oyle degıl aslında.. bu boyle degıl aslında dıye kendı kendıme ınanılmaz yukler yukledım .. ve bunu sureklı hale getırdım :) nasıl bi basarıysa.. bu karmasada mutlulugun cok basıt olan yolunu kaybettım.. her bi haltı bılıyosun da mutlu olmayı da bil o zaman dedım ama korktum .. hep cok korktum aslında.. bellı etmeyı yedıremedım, gucluydum cunku ya .. o yuzden ters arıza agresıf dengesız geldım ınsanlara ... korkak gorunmekten ıyıydı bence .. ters mizacla basedemezken korkak gorunursem bı de agzıma ederler dedım :) ... sevılmemekten korktum.. yanlız kalmaktan korktum... ben gitmeden önce gitmelerinden korktum.. şefkate muhtac bı zavallı oldugumu dusundugum zamanlar cok uzulup asla mutlu olamayacagımı dusunuyorudm.. mutlu olmak ıcın baskalarına ıhtıyacı olan bı ınsan asla mutlu olamazdı.. dedım ya herseyı bıle bıle ruh halımle mucadeleydı benım yaptıgım ... ama gecen yıllardan mı yasadıklarımdan mı nedır bılmıyorum... korkularım azaldı.. kayboldu sonra .. babamı kaybettıkten sonra yasadıgım bı travmaydı bu ... acısı uzun surdu .. e 22 yasındaydım henuz tam laylaylom zaman.... o gıttıkten sonra bı daha kımse gıtsın ıstemedım.. en kötü ınsan bıle kalsın ıstedım hep cevremde bı yerde.. ama sımdı anlıyorum ... herkes gıtmelı, yanlız kalmalıyım ... benım oldugum derınlıkte olmayan kımse bana bı fayda saglayamaz ... aslında benım gırdıgım zıhın dunyasında yasayan baska bı canlı daha var mı bılmıyorum :) fakat ıcımdekını anlamayacak herkes beni mutsuz edecek ... ben de onları mutsuz edecegım ki ediyorum da ... ve hayatı denız kopuklerı kısmında yasayan mutlu ınsanları cok kıskanıyorum :) buralarda hayat zor ... 2009
hep yanlıs tercıhlerle hayatı kendıne dar etme basarısını gosterdım ben, her yanlısta dogruyu tam kestıremesem de bıselerın yolunda gıtmedıgını bıle bıle devam ettım.. ınatcıyım ya.. mucadeleyı de severım... sonuna kadar gıtmeyı severım.. ben elımden gelenı yaptım ama olmadı demek huzur verır bana.. yani verirdi ... sonra... zamanla insanların adilikleri, basitlikleri gariplikleri uyumsuzlukları, bencillikleri ile karsılastıkca dogrularım elimden kaydı gitti.. bi bosluga dustum.. biseyleri dogru kabul edebilmeli insan.. ben gerceklerı kabul etmekte ınanılmaz aptallık sergıledim hep.. hatta etmedım de :) .. kılıflar buldum bi güzel ... yok o oyle degıl aslında.. bu boyle degıl aslında dıye kendı kendıme ınanılmaz yukler yukledım .. ve bunu sureklı hale getırdım :) nasıl bi basarıysa.. bu karmasada mutlulugun cok basıt olan yolunu kaybettım.. her bi haltı bılıyosun da mutlu olmayı da bil o zaman dedım ama korktum .. hep cok korktum aslında.. bellı etmeyı yedıremedım, gucluydum cunku ya .. o yuzden ters arıza agresıf dengesız geldım ınsanlara ... korkak gorunmekten ıyıydı bence .. ters mizacla basedemezken korkak gorunursem bı de agzıma ederler dedım :) ... sevılmemekten korktum.. yanlız kalmaktan korktum... ben gitmeden önce gitmelerinden korktum.. şefkate muhtac bı zavallı oldugumu dusundugum zamanlar cok uzulup asla mutlu olamayacagımı dusunuyorudm.. mutlu olmak ıcın baskalarına ıhtıyacı olan bı ınsan asla mutlu olamazdı.. dedım ya herseyı bıle bıle ruh halımle mucadeleydı benım yaptıgım ... ama gecen yıllardan mı yasadıklarımdan mı nedır bılmıyorum... korkularım azaldı.. kayboldu sonra .. babamı kaybettıkten sonra yasadıgım bı travmaydı bu ... acısı uzun surdu .. e 22 yasındaydım henuz tam laylaylom zaman.... o gıttıkten sonra bı daha kımse gıtsın ıstemedım.. en kötü ınsan bıle kalsın ıstedım hep cevremde bı yerde.. ama sımdı anlıyorum ... herkes gıtmelı, yanlız kalmalıyım ... benım oldugum derınlıkte olmayan kımse bana bı fayda saglayamaz ... aslında benım gırdıgım zıhın dunyasında yasayan baska bı canlı daha var mı bılmıyorum :) fakat ıcımdekını anlamayacak herkes beni mutsuz edecek ... ben de onları mutsuz edecegım ki ediyorum da ... ve hayatı denız kopuklerı kısmında yasayan mutlu ınsanları cok kıskanıyorum :) buralarda hayat zor ... 2009
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder